Monday, June 23, 2008
Monday, June 16, 2008
സേതു നല്കുന്ന - അടയാളങ്ങള്
'രാവും പകലും മാറി മാറി വീഴേണ്ട ജീവിതത്തിൽ വേണ്ടാത്ത സംശയങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയാവും ഭേദം'.
ഓരോ സൃഷ്ടിയും സമൂഹത്തിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ കൈചൂണ്ടി കൂടിയാവണം. ഒരമ്മ മകൾക്കു നൽ കുന്ന സാരോപദേശത്തിലുപരി സാംസ്കാരികതയുടെ വിവിധ തലങ്ങളെത്തന്നെ ഉഴുതു മറിക്കാൻ പര്യാപ്തമാകാവുന്ന രംഗങ്ങൾക്ക് തടയിടാൻ പാകത്തിൽ ഇത്തരമൊരുപദേശത്തിന് ശക്തമാകാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അവിടെ ഒരു രചയിതാവിന് കൃതാർത്ഥത അനുഭവിക്കാം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് - അത് കഥാകൃത്തായാലും സാധാരണക്കാര നായാലും - സ്വന്തം ഭാവനാസൃഷ്ടിയെ നേരിട്ട്, താൻ നൽകിയ രൂപ-ഭാവത്തനിമകളോടെ കണ്മു ന്നിൽ കാണാനാവുന്ന ആ അസുലഭ മുഹുർത്തത്തിന്റെ അതിശയകരമായ ഒരാവിഷ്കാരം നടത്തിയിരിക്കുന്നു.
രേവതി - അടയാളങ്ങളിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രമായ പ്രിയംവദയുടെ ഭാവനയിൽ ഉടലെടുത്ത നിവേ ദിതയുടെ ജീവനുള്ള അവതാരം. ലാളിത്യമാർന്ന ഭാഷയുടെ അനർഗ്ഗള മായ പ്രവാഹത്തിന് സർഗ്ഗധനനായ ഒരു രചയിതാവിന് യാതൊന്നും തടസ്സമാവില്ല എന്നതിന് ശ്രീ സേതു വിന്റെ 'അടയാളങ്ങൾ' സാക്ഷ്യം.
മാതൃത്വത്തിന്റെ സകല വൈഷ മ്യങ്ങളും കണ്ടു വളർന്ന തന്റെ ബാല്യം നൽകിയ അനുഭവമാണ് രേവതിക്ക് പത്തമ്മ ചമഞ്ഞാലും ഒരച്ഛനാവൻ പറ്റില്ല എന്ന സത്യം. സർവ്വം സഹയായ ഭൂമിദേവിയുടെ ക്ഷമയോടെ സകല ദു:ഖങ്ങളും ഉള്ളിൽ നീറ്റിയ ഒരമ്മയുടെ മകൾ, സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കഥ, ഏട്ടന്റെ കഥ, എല്ലാം ഒരു മുനിയാണ്ടിയിൽ കണ്ടെ ത്തിയപ്പോൾ ആരും അറിയപ്പെടാതെ കിടന്ന മറ്റൊരു സമസ്യയിൽ നിന്ന് കഥാബീജത്തെ കണ്ടെടുക്കാനുള്ള യാത്രയായിരുന്നു രേവതിയുടേത്.
സ്ത്രീശാക്തികതയുടെ കഥകൾക്ക് ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അത്തരമൊരു കഥാപാത്ര ത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവനോടെ വിഴുങ്ങാൻ വായ പിളർന്നെത്തുന്ന വമ്പന്മാരുടെ പ്രവർ ത്തനശൈലിയുടെ ആവിഷ്കാരം കൂടി നമുക്കിവിടെ അനുഭവിക്കാം. (അധിനി വേശം എന്നത് സർവ്വസാധാരണമായ പദപ്രയോഗമാകുന്നതിന് എത്രയോ മുൻപു തന്നെ തന്റെ പാണ്ഡവപുര ത്തിൽ, ശാന്തസുന്ദരമായ ഒരു ഗ്രാമീണകാർഷികതയിലേക്ക് കടന്നുകയറ്റം നടത്തിയ വ്യവസായികതയുടെ ചിത്രം വരച്ചു കാട്ടിയിരുന്നു. അന്ന് ആഗോളവല്കരണവും അധിനിവേശവും അന്യമായിരുന്നതിനാലാകാം പാണ്ഡവപുര ത്തിൽ അതത്ര ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയത്. അതിന്റെ ഒരാവിഷ്ക രണം 'അടയാളങ്ങ'ളിൽ മീനാക്ഷിപ്പാളയത്തിലൂടെ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു എന്നും പറയാം.)
സേതു, കുട്ടനാടൻ, സർജൂ ചാത്തന്നൂർ -സ്വകാര്യ സംഭാഷണത്തിൽ
ഒരു പറ്റം സ്വകാര്യവ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മാനവിഭവശേഷി മുഴുവൻ കൈകാര്യം ചെയ്യുവാനുത്തരവാദിത്തപ്പെട്ട സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയംവദാ മേനോൻ, അഖിലേന്ത്യാതലത്തിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സെമിനാറിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ട പ്രബന്ധം തയാറാക്കുന്നു. അവതരണത്തിൽ ഒരു പുതിയ സമീപനത്തോടെ താൻ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വകുപ്പിനെ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കാമെന്നുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള ഭാവനയായിരുന്നു, എന്നോ പറഞ്ഞുകേട്ട മീനാക്ഷിപ്പാളയവും അവിടെ തുടങ്ങിയ വ്യവസായശാലയും പുതുതായി സ്ഥാനമേറ്റ അതിസമർത്ഥയായ നിവേദിതയും. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ കൊണ്ടും ശാലീനത കൊണ്ടും ശാന്തസുന്ദരമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന മീനാക്ഷിപ്പാളയത്തിന്റെ ഗ്രാമീണതയിലേക്ക് കടന്നാ ക്രമണം നടത്തിയ വ്യവസായ സ്ഥപാനം. ഗ്രാമീണതയെ ആകെ ഉഴുതുമറിച്ച്, നഗരവൽക്കരണത്തിന്റെ എല്ലാ താണ്ഡവങ്ങളുടേയും നിറവിൽ, പുകക്കുഴലിന്റെയും ഇടവിട്ടു സ്വൈരം കെടുത്തുന്ന സൈറന്റെയും മലിനീകരണങ്ങളിലേക്ക് മീനാക്ഷിപ്പാളയം മുക്കിത്താഴ്ത്തപ്പെട്ടു. വൻകുത്തകകൾ ഗ്രാമങ്ങളെ (ദേശങ്ങളെ) വിഴുങ്ങുമ്പോൾ ചെയ്യുന്ന സാമാന്യ മര്യാദകൾ ഇവിടെയും പാലിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. തദ്ദേശവാസികൾക്ക് പകരം തൊഴിൽ - ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും അത്താണിയായ പുരുഷൻ ഫാക്ടറിത്തൊഴിലാളിയാകുന്നു. ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾ പുതുക്കപ്പെടുന്നു.
പിന്നീട് സാങ്കൽപ്പികമെന്നോണം ഉടലെടുക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മിഥ്യയിലേക്കു വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുമ്പോൾ രേവതി എന്ന എച്ച് ആർ മാനേജർക്ക് ആദ്യം പൂരിപ്പിക്കേണ്ട സമസ്യയാ യിരുന്നു അടുത്തൂൺപറ്റി പിരിയാൻ തുടങ്ങുന്ന വാർദ്ധക്യങ്ങളുടെ അകാലമരണങ്ങൾ. അത്തരം ഒൻപത് മരണങ്ങൾ കണ്ട ഗ്രാമം ഇനി പിരിയാനുള്ള മുനിയാണ്ടിയിലേക്ക് കണ്ണു നട്ടിരിക്കുന്നിടത്തു തുടങ്ങുന്നു രേവതിയുടെ അന്വേഷണം. കമ്പനിയുടമകൾപോലും അമാനുഷിക ശക്തികളുടെ സാന്നിദ്ധ്യമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ നിയു ക്തയായ രേവതിക്ക് തന്റെ വിശ്വാസ പ്രമാണങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും അന്വേഷണത്വരയും ഈ അകാല മരണങ്ങളുടെ നിജസ്ഥിതി കണ്ടുപിടിക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളിലേക്ക് വഴിതിരിഞ്ഞപ്പോൾ വെളിച്ചം വീശിയത് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ചില യാഥാർത്ഥ്യ ങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു. ഉദ്യോഗത്തിലിരിക്കെ മരണപ്പെട്ടാൽ അനന്തരാവകാശിക്ക് തൊഴിൽ ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള അവകാശം ഒരു ജനതയെ മുഴുവൻ നയിക്കുന്നത് പിതൃഹത്യയെന്ന ഏഴു ജന്മം കൊണ്ടും തീർത്താൽ തീരാത്ത മഹാപാപത്തിലേക്കായിരു ന്നു. അടുത്ത ഊഴക്കാരനായ മുനിയാണ്ടി, തന്റെ വിധിയ്ക്കായി തയ്യാറെടുത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഊണും ഉറക്കവുമൊഴിച്ച് കാവലിരുന്ന മകൾ കാവേരിയുടെ കണ്ണ് എപ്പോഴും സഹോദരൻ രാജായിൽ നിന്ന് സ്വപിതാവിനെ കാത്തുരക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഒരു പ്രഭാതം പുലർന്നത് മുനിയാണ്ടിയുടെ ജഡം കിണറ്റിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു. പിതൃഹത്യയുടെ മഹാപാപത്തിൽ നിന്നും സ്വപുത്രനെ രക്ഷിക്കാൻ മുനിയാണ്ടി ജീവൻ വെടിയുന്നിടത്ത് തന്റെ അന്വേഷണം വഴിമുട്ടിയപ്പോൾ രാജായെ ഉദ്യോഗം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിൽ നിന്നും തടയിടാനാവാതെ മീനാക്ഷിപ്പാളയത്തോടു വിടപറയേണ്ടി വരുന്നൂ. കഥയിലേക്കിറങ്ങിയാൽ രംഗവിസ്താരങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ദുർഘടമാവും.
പാണ്ഡവപുരത്തിൽ കോറിയിട്ട അധിനിവേശത്തിന്റെ മൂന്നാറിയിപ്പുകൾ അടയാളങ്ങളിലെ ത്തുമ്പോളേക്കും പ്ലാച്ചിമട മുതൽ ഇന്റർനെറ്റ് സിറ്റി വരെ സുപരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു മലയാളിസമൂഹത്തിന്. ക്രാന്തദർശിത്വത്തിന്റെ പരിവേഷമൊന്നും ഇതിനു നൽകാനില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാമെങ്കിലും ഒരു രചന നിർവഹിക്കുമ്പോൾ പാലിക്കേണ്ട സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതകളെ തന്റേതുമാത്രമായ ആഖ്യാനലാളിത്യത്തിലൂടെ സേതു ഇവിടെ പാലിക്കുന്നുണ്ട്.
അടയാളങ്ങളിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രമായ പ്രിയംവദാമേനോൻ സ്ത്രീ ശാക്തികതയുടെ ഒരു അമൂർത്തകഥാപാത്രമായിവരുമ്പോൾ തന്നെ എത്ര ഔന്നത്യങ്ങളിലായാലും സ്ത്രീ ആത്യന്തികമായി സ്ത്രൈണതയുടെ എല്ലാ ദൗർബല്യങ്ങൾക്കും അടിമയും ഉടമയുമാണന്നുള്ള സത്യം സേതു അടിവരയിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് ഈ നോവലിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. തന്റെ പ്രവർത്തനമികവു കൊണ്ട് ഒരു വ്യവസായ ശൃംഖലയുടെ മുഴുവൻ മാനവവിഭവ വകുപ്പിനെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ അമ്മയും മകളും മാത്രമുള്ള സ്വന്തം അണുകുടുംബത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകളെ ഒരു പരിധിവരെ പോലും നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിക്കാനാവതെ പരാജയപ്പെടുന്നതു കാണാം. ആധുനികതയുടെ എല്ലാ സുഖസൗകര്യങ്ങളും മകൾക്ക് നൽകുമ്പോഴും ഗോവയിലെ സെമിനാറു കഴിഞ്ഞു വന്ന് അമ്മയ്ക്കുണ്ടായ ഭാവവ്യത്യാസം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന മകൾക്ക് തൃപ്തികരമായ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ പ്രിയംവദ വിഷമി ക്കുന്നു. അവിടെ ശിഥിലമാകാൻ തുടങ്ങുന്ന ആ ബന്ധം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളങ്ങൾ പ്രിയംവദാമേനോനെ ഡോ. റോയി ചൗധരിയുടെ കാമുകിയായോ, നീതുവിന്റെ അമ്മയായോ രഞ്ജിത്തിന്റെ ഭാര്യയായോ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വരദാനമാണ് സ്ത്രീത്വം. അത് പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ ഒരാണിന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഒപ്പം ചേരണം. മനുഷ്യജന്മത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യമാണ് ഒരമ്മയാകുക എന്നത്. അത് ഏറ്റവും ഇഷ്ട്പ്പെട്ട പുരുഷനിൽനിന്ന് അറിഞ്ഞുതന്നെ കിട്ടുകയും വേണം എന്നു പറയുന്ന പ്രിയംവദയുടെ കഥാപാത്രമായ രേവതി തന്നെയാണ് പത്തമ്മ ചമഞ്ഞാലും ഒരച്ഛനാവാൻ പറ്റില്ല എന്നും പറയുന്നത്..
ഒരു നല്ല കഥ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരിക്കും. അവിടെ നടമാടുന്ന അസ്വസ്ഥതകൾ, അതിലൊരു കുടുംബം, ഒരു വ്യക്തി, ഇങ്ങിനെ ഘടകങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ആഖ്യായികയെ വളർത്തിയെടുക്കുകയും അത് പകർന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോളാണ് ഒരു കഥാകൃത്തിന് തന്റെ കൃതിയോടു നീതി പുലർത്താനാവുന്നത്.
നിലവിലുള്ള കേരളീയ സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാധ്യമ ശ്രദ്ധകളിലൂടെയും അങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്ക പ്പെടുന്ന മഹാബഹളങ്ങളിലൂടെയും ഒരു ഇരിപ്പിടം ഉറപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക നായക പരിവേഷങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഒരു കാതം മാറി ഒരു നിശ്ശബ്ദ സൗമ്യസാന്നിദ്ധ്യമായി ശ്രീ സേതു അടയാളങ്ങൾ നമ്മെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു.
KERALA CLICKS കേരള ക്ലിക്സ്
ഓരോ സൃഷ്ടിയും സമൂഹത്തിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ കൈചൂണ്ടി കൂടിയാവണം. ഒരമ്മ മകൾക്കു നൽ കുന്ന സാരോപദേശത്തിലുപരി സാംസ്കാരികതയുടെ വിവിധ തലങ്ങളെത്തന്നെ ഉഴുതു മറിക്കാൻ പര്യാപ്തമാകാവുന്ന രംഗങ്ങൾക്ക് തടയിടാൻ പാകത്തിൽ ഇത്തരമൊരുപദേശത്തിന് ശക്തമാകാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അവിടെ ഒരു രചയിതാവിന് കൃതാർത്ഥത അനുഭവിക്കാം. ഒരു വ്യക്തിക്ക് - അത് കഥാകൃത്തായാലും സാധാരണക്കാര നായാലും - സ്വന്തം ഭാവനാസൃഷ്ടിയെ നേരിട്ട്, താൻ നൽകിയ രൂപ-ഭാവത്തനിമകളോടെ കണ്മു ന്നിൽ കാണാനാവുന്ന ആ അസുലഭ മുഹുർത്തത്തിന്റെ അതിശയകരമായ ഒരാവിഷ്കാരം നടത്തിയിരിക്കുന്നു.
രേവതി - അടയാളങ്ങളിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രമായ പ്രിയംവദയുടെ ഭാവനയിൽ ഉടലെടുത്ത നിവേ ദിതയുടെ ജീവനുള്ള അവതാരം. ലാളിത്യമാർന്ന ഭാഷയുടെ അനർഗ്ഗള മായ പ്രവാഹത്തിന് സർഗ്ഗധനനായ ഒരു രചയിതാവിന് യാതൊന്നും തടസ്സമാവില്ല എന്നതിന് ശ്രീ സേതു വിന്റെ 'അടയാളങ്ങൾ' സാക്ഷ്യം.
മാതൃത്വത്തിന്റെ സകല വൈഷ മ്യങ്ങളും കണ്ടു വളർന്ന തന്റെ ബാല്യം നൽകിയ അനുഭവമാണ് രേവതിക്ക് പത്തമ്മ ചമഞ്ഞാലും ഒരച്ഛനാവൻ പറ്റില്ല എന്ന സത്യം. സർവ്വം സഹയായ ഭൂമിദേവിയുടെ ക്ഷമയോടെ സകല ദു:ഖങ്ങളും ഉള്ളിൽ നീറ്റിയ ഒരമ്മയുടെ മകൾ, സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കഥ, ഏട്ടന്റെ കഥ, എല്ലാം ഒരു മുനിയാണ്ടിയിൽ കണ്ടെ ത്തിയപ്പോൾ ആരും അറിയപ്പെടാതെ കിടന്ന മറ്റൊരു സമസ്യയിൽ നിന്ന് കഥാബീജത്തെ കണ്ടെടുക്കാനുള്ള യാത്രയായിരുന്നു രേവതിയുടേത്.
സ്ത്രീശാക്തികതയുടെ കഥകൾക്ക് ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ അത്തരമൊരു കഥാപാത്ര ത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവനോടെ വിഴുങ്ങാൻ വായ പിളർന്നെത്തുന്ന വമ്പന്മാരുടെ പ്രവർ ത്തനശൈലിയുടെ ആവിഷ്കാരം കൂടി നമുക്കിവിടെ അനുഭവിക്കാം. (അധിനി വേശം എന്നത് സർവ്വസാധാരണമായ പദപ്രയോഗമാകുന്നതിന് എത്രയോ മുൻപു തന്നെ തന്റെ പാണ്ഡവപുര ത്തിൽ, ശാന്തസുന്ദരമായ ഒരു ഗ്രാമീണകാർഷികതയിലേക്ക് കടന്നുകയറ്റം നടത്തിയ വ്യവസായികതയുടെ ചിത്രം വരച്ചു കാട്ടിയിരുന്നു. അന്ന് ആഗോളവല്കരണവും അധിനിവേശവും അന്യമായിരുന്നതിനാലാകാം പാണ്ഡവപുര ത്തിൽ അതത്ര ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയത്. അതിന്റെ ഒരാവിഷ്ക രണം 'അടയാളങ്ങ'ളിൽ മീനാക്ഷിപ്പാളയത്തിലൂടെ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു എന്നും പറയാം.)
സേതു, കുട്ടനാടൻ, സർജൂ ചാത്തന്നൂർ -സ്വകാര്യ സംഭാഷണത്തിൽ
ഒരു പറ്റം സ്വകാര്യവ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മാനവിഭവശേഷി മുഴുവൻ കൈകാര്യം ചെയ്യുവാനുത്തരവാദിത്തപ്പെട്ട സ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയംവദാ മേനോൻ, അഖിലേന്ത്യാതലത്തിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സെമിനാറിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ട പ്രബന്ധം തയാറാക്കുന്നു. അവതരണത്തിൽ ഒരു പുതിയ സമീപനത്തോടെ താൻ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വകുപ്പിനെ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കാമെന്നുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള ഭാവനയായിരുന്നു, എന്നോ പറഞ്ഞുകേട്ട മീനാക്ഷിപ്പാളയവും അവിടെ തുടങ്ങിയ വ്യവസായശാലയും പുതുതായി സ്ഥാനമേറ്റ അതിസമർത്ഥയായ നിവേദിതയും. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ കൊണ്ടും ശാലീനത കൊണ്ടും ശാന്തസുന്ദരമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന മീനാക്ഷിപ്പാളയത്തിന്റെ ഗ്രാമീണതയിലേക്ക് കടന്നാ ക്രമണം നടത്തിയ വ്യവസായ സ്ഥപാനം. ഗ്രാമീണതയെ ആകെ ഉഴുതുമറിച്ച്, നഗരവൽക്കരണത്തിന്റെ എല്ലാ താണ്ഡവങ്ങളുടേയും നിറവിൽ, പുകക്കുഴലിന്റെയും ഇടവിട്ടു സ്വൈരം കെടുത്തുന്ന സൈറന്റെയും മലിനീകരണങ്ങളിലേക്ക് മീനാക്ഷിപ്പാളയം മുക്കിത്താഴ്ത്തപ്പെട്ടു. വൻകുത്തകകൾ ഗ്രാമങ്ങളെ (ദേശങ്ങളെ) വിഴുങ്ങുമ്പോൾ ചെയ്യുന്ന സാമാന്യ മര്യാദകൾ ഇവിടെയും പാലിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. തദ്ദേശവാസികൾക്ക് പകരം തൊഴിൽ - ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും അത്താണിയായ പുരുഷൻ ഫാക്ടറിത്തൊഴിലാളിയാകുന്നു. ജീവിത സാഹചര്യങ്ങൾ പുതുക്കപ്പെടുന്നു.
പിന്നീട് സാങ്കൽപ്പികമെന്നോണം ഉടലെടുക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മിഥ്യയിലേക്കു വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുമ്പോൾ രേവതി എന്ന എച്ച് ആർ മാനേജർക്ക് ആദ്യം പൂരിപ്പിക്കേണ്ട സമസ്യയാ യിരുന്നു അടുത്തൂൺപറ്റി പിരിയാൻ തുടങ്ങുന്ന വാർദ്ധക്യങ്ങളുടെ അകാലമരണങ്ങൾ. അത്തരം ഒൻപത് മരണങ്ങൾ കണ്ട ഗ്രാമം ഇനി പിരിയാനുള്ള മുനിയാണ്ടിയിലേക്ക് കണ്ണു നട്ടിരിക്കുന്നിടത്തു തുടങ്ങുന്നു രേവതിയുടെ അന്വേഷണം. കമ്പനിയുടമകൾപോലും അമാനുഷിക ശക്തികളുടെ സാന്നിദ്ധ്യമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇത്തരം സംഭവങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ നിയു ക്തയായ രേവതിക്ക് തന്റെ വിശ്വാസ പ്രമാണങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും അന്വേഷണത്വരയും ഈ അകാല മരണങ്ങളുടെ നിജസ്ഥിതി കണ്ടുപിടിക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളിലേക്ക് വഴിതിരിഞ്ഞപ്പോൾ വെളിച്ചം വീശിയത് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ചില യാഥാർത്ഥ്യ ങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു. ഉദ്യോഗത്തിലിരിക്കെ മരണപ്പെട്ടാൽ അനന്തരാവകാശിക്ക് തൊഴിൽ ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള അവകാശം ഒരു ജനതയെ മുഴുവൻ നയിക്കുന്നത് പിതൃഹത്യയെന്ന ഏഴു ജന്മം കൊണ്ടും തീർത്താൽ തീരാത്ത മഹാപാപത്തിലേക്കായിരു ന്നു. അടുത്ത ഊഴക്കാരനായ മുനിയാണ്ടി, തന്റെ വിധിയ്ക്കായി തയ്യാറെടുത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഊണും ഉറക്കവുമൊഴിച്ച് കാവലിരുന്ന മകൾ കാവേരിയുടെ കണ്ണ് എപ്പോഴും സഹോദരൻ രാജായിൽ നിന്ന് സ്വപിതാവിനെ കാത്തുരക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും ഒരു പ്രഭാതം പുലർന്നത് മുനിയാണ്ടിയുടെ ജഡം കിണറ്റിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു. പിതൃഹത്യയുടെ മഹാപാപത്തിൽ നിന്നും സ്വപുത്രനെ രക്ഷിക്കാൻ മുനിയാണ്ടി ജീവൻ വെടിയുന്നിടത്ത് തന്റെ അന്വേഷണം വഴിമുട്ടിയപ്പോൾ രാജായെ ഉദ്യോഗം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിൽ നിന്നും തടയിടാനാവാതെ മീനാക്ഷിപ്പാളയത്തോടു വിടപറയേണ്ടി വരുന്നൂ. കഥയിലേക്കിറങ്ങിയാൽ രംഗവിസ്താരങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ദുർഘടമാവും.
പാണ്ഡവപുരത്തിൽ കോറിയിട്ട അധിനിവേശത്തിന്റെ മൂന്നാറിയിപ്പുകൾ അടയാളങ്ങളിലെ ത്തുമ്പോളേക്കും പ്ലാച്ചിമട മുതൽ ഇന്റർനെറ്റ് സിറ്റി വരെ സുപരിചിതമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു മലയാളിസമൂഹത്തിന്. ക്രാന്തദർശിത്വത്തിന്റെ പരിവേഷമൊന്നും ഇതിനു നൽകാനില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കാമെങ്കിലും ഒരു രചന നിർവഹിക്കുമ്പോൾ പാലിക്കേണ്ട സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതകളെ തന്റേതുമാത്രമായ ആഖ്യാനലാളിത്യത്തിലൂടെ സേതു ഇവിടെ പാലിക്കുന്നുണ്ട്.
അടയാളങ്ങളിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രമായ പ്രിയംവദാമേനോൻ സ്ത്രീ ശാക്തികതയുടെ ഒരു അമൂർത്തകഥാപാത്രമായിവരുമ്പോൾ തന്നെ എത്ര ഔന്നത്യങ്ങളിലായാലും സ്ത്രീ ആത്യന്തികമായി സ്ത്രൈണതയുടെ എല്ലാ ദൗർബല്യങ്ങൾക്കും അടിമയും ഉടമയുമാണന്നുള്ള സത്യം സേതു അടിവരയിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ് ഈ നോവലിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. തന്റെ പ്രവർത്തനമികവു കൊണ്ട് ഒരു വ്യവസായ ശൃംഖലയുടെ മുഴുവൻ മാനവവിഭവ വകുപ്പിനെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ അമ്മയും മകളും മാത്രമുള്ള സ്വന്തം അണുകുടുംബത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകളെ ഒരു പരിധിവരെ പോലും നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിക്കാനാവതെ പരാജയപ്പെടുന്നതു കാണാം. ആധുനികതയുടെ എല്ലാ സുഖസൗകര്യങ്ങളും മകൾക്ക് നൽകുമ്പോഴും ഗോവയിലെ സെമിനാറു കഴിഞ്ഞു വന്ന് അമ്മയ്ക്കുണ്ടായ ഭാവവ്യത്യാസം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന മകൾക്ക് തൃപ്തികരമായ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ പ്രിയംവദ വിഷമി ക്കുന്നു. അവിടെ ശിഥിലമാകാൻ തുടങ്ങുന്ന ആ ബന്ധം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളങ്ങൾ പ്രിയംവദാമേനോനെ ഡോ. റോയി ചൗധരിയുടെ കാമുകിയായോ, നീതുവിന്റെ അമ്മയായോ രഞ്ജിത്തിന്റെ ഭാര്യയായോ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വരദാനമാണ് സ്ത്രീത്വം. അത് പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ ഒരാണിന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഒപ്പം ചേരണം. മനുഷ്യജന്മത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യമാണ് ഒരമ്മയാകുക എന്നത്. അത് ഏറ്റവും ഇഷ്ട്പ്പെട്ട പുരുഷനിൽനിന്ന് അറിഞ്ഞുതന്നെ കിട്ടുകയും വേണം എന്നു പറയുന്ന പ്രിയംവദയുടെ കഥാപാത്രമായ രേവതി തന്നെയാണ് പത്തമ്മ ചമഞ്ഞാലും ഒരച്ഛനാവാൻ പറ്റില്ല എന്നും പറയുന്നത്..
ഒരു നല്ല കഥ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരിക്കും. അവിടെ നടമാടുന്ന അസ്വസ്ഥതകൾ, അതിലൊരു കുടുംബം, ഒരു വ്യക്തി, ഇങ്ങിനെ ഘടകങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ആഖ്യായികയെ വളർത്തിയെടുക്കുകയും അത് പകർന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോളാണ് ഒരു കഥാകൃത്തിന് തന്റെ കൃതിയോടു നീതി പുലർത്താനാവുന്നത്.
നിലവിലുള്ള കേരളീയ സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാധ്യമ ശ്രദ്ധകളിലൂടെയും അങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്ക പ്പെടുന്ന മഹാബഹളങ്ങളിലൂടെയും ഒരു ഇരിപ്പിടം ഉറപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക നായക പരിവേഷങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഒരു കാതം മാറി ഒരു നിശ്ശബ്ദ സൗമ്യസാന്നിദ്ധ്യമായി ശ്രീ സേതു അടയാളങ്ങൾ നമ്മെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു.
KERALA CLICKS കേരള ക്ലിക്സ്
Saturday, June 14, 2008
Friday, June 13, 2008
ചമ്പക്കുളം മൂലം വള്ളംകളി - കേരളത്തിലെ ജലമാമാങ്കങ്ങളുടെ കേളികൊട്ട് - ജൂൺ 19ന്
മലയാളക്കരയുടെ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ആഘോഷമാണ് വള്ളംകളി. ലോകത്തിൽ തന്നെ ഒരു ടീമില് ഇത്രയേറെ അംഗങ്ങൾ പങ്കെടുക്കുന്ന മറ്റൊരു കായിക മത്സരമില്ല തന്നെ. കൈത്തഴക്കവും മെയ്ക്കരുത്തും ഒരുപോലെ സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള ശക്തിപരീക്ഷണത്തിന്റ മത്സരമാണിത്. തൊണ്ണൂറോളം തുഴച്ചിൽക്കാരും പത്ത് നിലയാളും നാലോ അഞ്ചോ അമരക്കാരും ചേർന്ന തുഴച്ചിൽ സംഘത്തിന്റെ സർവ്വകരുത്തും ആവാഹിച്ചു കുതിക്കുന്ന ഇരുപതോളം ചൂണ്ടൻ വള്ളങ്ങളുടെ നാടാണ് കേരളം. മിഥുന മാസത്തിലെ മൂലം നാളിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ചമ്പക്കുളം വള്ളംകളിയോടെയാണ് കേരളത്തിലെ വള്ളംകളികാലത്തിന് തുടക്കമാകുന്നത്
better view in large size
എന്നാൽ മറ്റു മത്സരങ്ങളെപ്പോലെ ആഘോഷത്തിന്റെ മാത്രമായുള്ള മത്സരമല്ല ചമ്പക്കുളത്തേത്, മറിച്ച് ഒരു ആചാരത്തിന്റേയും ചരിത്രത്തിന്റെയും പിന്തുടർച്ചയുള്ള പാരമ്പര്യം വിളിച്ചോതുന്നതും കൂടിയാണ് ജലരാജാക്കന്മാരുടെ ഈ അങ്കം.
ഇപ്പോഴത്തെ അമ്പലപ്പുഴ, കുട്ടനാട് താലൂക്കുകൾ ചേർന്ന ഭാഗം പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ചെമ്പകശ്ശേരി രാജ്യം എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. തലസ്ഥാനം അമ്പലപ്പുഴ. ഭരിച്ചിരുന്നത് ‘ദേവനാരായണൻ’ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുള്ള ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവ്.
കോട്ടയം കുടമാളൂർ ചെമ്പകശേരി ഇല്ലത്തെ ബ്രാഹ്മണ ബാലൻ കർമ്മം കൊണ്ട് ക്ഷത്രിയനായി അമ്പലപ്പുഴ രാജ്യം ഭരിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തെക്കുവശത്തുള്ള കൊട്ടാരമായിരുന്നു രാജധാനി. മുപ്പതിനായിരത്തോളം കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ചെമ്പകശ്ശേരി രാജ്യത്തിന്റെ സേനാ നായകന്മാരായി ചമ്പക്കുളം വെള്ളൂർ കേരളൻ വാസുദേവൻ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുള്ള വെള്ളൂർ കുറുപ്പ്, നെടുമുടി മാത്തൂർ പണിക്കർ എന്നിവരായിരുന്നു.
അമ്പലപ്പുഴ മഹാക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ച് വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ടിക്കാനായി തമ്പുരാന്റെ തന്ത്രിയായിരുന്ന കുടമാളൂർ കുറ്റിയക്കോൽ നമ്പൂതിരി വിഗ്രഹം കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ പൂജാരിയായിരുന്ന അമ്പലപ്പുഴ പുതുമന നമ്പൂതിരി, വിഗ്രഹത്തിൽ തവളയുണ്ടന്നും പ്രതിഷ്ടിക്കാൻ യോഗ്യമല്ലന്നും പറഞ്ഞു. അന്നു മുതൽ പുതുമനയ്ക്ക് തന്ത്രം കൊടുപ്പിച്ച് തന്ത്രിയായി അവരോധിച്ചു. ചങ്ങനാശ്ശേരിക്കു വടക്കുള്ള കുറിച്ചി ക്ഷേത്രത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണ വിഗ്രഹം ലക്ഷണയുക്തമാണന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ തമ്പുരാന്റെ ആൾക്കാർ ചെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ മനസില്ലാ മനസ്സോടെ വിഗ്രങ്ങൾ നൽകി. അതല്ല ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ മോഷ്ടിച്ചോ എടുക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്. (എന്നാൽ അങ്ങിനെ കൊണ്ടുവന്നതാണങ്കിൽ പ്രതിഷ്ടയ്ക്ക് യോഗ്യമായിരിക്കില്ലന്നും അതുകൊണ്ട് അർദ്ധമനസ്സോടെ കുറിച്ചിക്കാർ നൽകിയതാണ് ശരി എന്ന് ഈ വിഷയത്തിൽ ഗവേഷണം നടത്തിയ അശ്വതി തിരുനാൾ സാവിത്രീഭായിത്തമ്പുരാട്ടിയുടെ കുറിപ്പിലുണ്ട്.)
കൊമ്പു-കുഴൽ വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി ജയഭേരിയോടു കൂടി കുറിച്ചിയിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ശ്രീകൃഷ്ന വിഗ്രഹം വള്ളത്തിൽ എടുത്തു വച്ച് വഞ്ചിപ്പാട്ടിന്റേയും വാദ്യഘോഷങ്ങളുടേയും അകമ്പറ്റിയോടെ അമ്പലപ്പുഴക്കു തിരിച്ചു. രാത്രിയായതിനാൽ ചമ്പക്കുളത്തു വന്നപ്പോൾ നദിയുടെ തെക്കുഭാഗത്തുള്ള മഠത്തിൽ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിൽ എടുത്തു വച്ചു. പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ നാനാ ജാതിമതസ്ഥരുടെ അകമ്പോടുകൂടി അമ്പലപ്പുഴ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു തിരിച്ച ജലഘോഷയാത്രയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് ചമ്പക്കുളത്തെ പ്രമുഖ കാത്തോലിക്കാ കുടുംബമായ മാപ്പിളശേരി തറവാട്ടുകാരായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ഹൈന്ദവ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പിന്തുടർച്ചയായുള്ള ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങൾ ഇന്നും അഭിമാനത്തോടുകൂടി പരിപാലിച്ചു വരുന്ന സാത്വിക കുടുംബക്കാരാണ് മാപ്പിളശേരിക്കാർ. ഇടിത്തീയിൽ നിന്നു ലഭിച്ച തീനാളം ഇന്നും മാപ്പിളശേരി തറവാട്ടിലെ നിലവറയിൽ കിടാവിളക്കായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ചമ്പക്കുളം വള്ളംകളിയിൽ ഈ കുടുംബത്തിനും കല്ലൂര്കാട് ഫെറോനാ ദേവാലയത്തിനും ഏറെ പ്രാധാന്യമാണുള്ളത്.
ചമ്പക്കുളം കല്ലൂര്കാട് ഫെറോനാ ദേവാലയം
ചമ്പക്കുളം കല്ലൂര്കാട് ഫെറോനാ ദേവാലയം
ഏറെയും തടികൊണ്ടുള്ള പണികളാണ് ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ പ്രതേകത. ഇതിനാവശ്യമായ സ്ഥലവും തടിയും ചെമ്പകശേരി രാജാവു നല്കിയതാണ് എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ആ സഹകരണത്തിന്റെ പിന്തുടര്ച്ചയവണം ഇന്നും എല്ലാവര്ഷവും ചമ്പക്കുളം ജലോത്സവത്തിന് ആരംഭം കുറിക്കുന്നത് കല്ലൂര്ക്കാട് പള്ളിയില് നിന്നും കൊണ്ടുവരുന്ന കൊടിയുമുയര്ത്തി, വെടിയും ( കതിന) യും മുഴങ്ങുന്നതോടെയാണ്. ഇതൊക്കെ മലയാള നാട്ടില് എന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട - മതമൈത്രി എന്ന ഒറ്റവാക്കിനേക്കാളുപരി - മഹത്തായ സംസ്കാരത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള് തന്നെയാണ്.
better view in large size
അമ്പലപ്പുഴ ക്ഷേത്രക്കടവിൽ എത്തിയ വിഗ്രഹം കടിയക്കോൽ നമ്പൂതിരിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പുതുമന നമ്പൂതിരി ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ടിച്ചു. മിഥുന മാസത്തിലെ മൂലം നക്ഷത്രത്തിൽ നടന്ന ഈ പ്രതിഷ്ടാകർമ്മത്തിന്റെ ഓർമ്മ പുതുക്കലായാണ് എല്ലാ വർഷവും അതേ ദിവസം ചമ്പക്കുളത്തു നടന്നു വരുന്ന വള്ളംകളി.
ക്രമേണ ഈ വള്ളം കളിക്ക് മത്സര സ്വഭാവം കൈവന്നു. ചുണ്ടൻ, വെപ്പ്, ഇരുട്ടുകുത്തി, ഓടി,ചുരുളൻ തുടങ്ങിയ വിവിധതരം മത്സര വള്ളങ്ങളാനുള്ളത്. അഴകും വലിപ്പവും വേഗതയും ആളെണ്ണവും കൊണ്ട് മുമ്പന്തിയിൽ നില്ക്കുന്നത് ചുണ്ടൻ വള്ളങ്ങളാണ്. വിജയിയാകുന്ന വള്ളത്തിന് രാജാവിന്റെ ഓർമ്മക്കായി നൽകുന്ന രാജപ്രമുഖൻ ട്രോഫി ലഭിക്കും. വള്ളംകളി പ്രേമികളുടെ ആവേശങ്ങൾക്ക് തിരികൊളുത്തിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു വരുന്ന പുന്നമടക്കായലിലെ നെഹ്രുട്രോഫി, തിരുവോണനാളിലെ നീരേറ്റുപുറം വള്ളംകളി, മാന്നാർ മഹാത്മാ, മൂന്നു ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പായിപ്പാട് വള്ളംകളി, കുമരകം, എറണാകുളത്തെ ഇന്ദിരാഗാന്ധി ബോട്ട് റേസ്, ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആറന്മുള വള്ളംകളി തുടങ്ങി അനവധി ജലമാമാങ്കങ്ങൾക്കുള്ള കേളികൊട്ടാണ് ജൂൺ 19ന് ചമ്പക്കുളത്തു നടക്കുന്നത്
KERALA CLICKS | കേരള ക്ലിക്സ്
മലയാളക്കരയുടെ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ആഘോഷമാണ് വള്ളംകളി. ലോകത്തിൽ തന്നെ ഒരു ടീമില് ഇത്രയേറെ അംഗങ്ങൾ പങ്കെടുക്കുന്ന മറ്റൊരു കായിക മത്സരമില്ല തന്നെ. കൈത്തഴക്കവും മെയ്ക്കരുത്തും ഒരുപോലെ സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള ശക്തിപരീക്ഷണത്തിന്റ മത്സരമാണിത്. തൊണ്ണൂറോളം തുഴച്ചിൽക്കാരും പത്ത് നിലയാളും നാലോ അഞ്ചോ അമരക്കാരും ചേർന്ന തുഴച്ചിൽ സംഘത്തിന്റെ സർവ്വകരുത്തും ആവാഹിച്ചു കുതിക്കുന്ന ഇരുപതോളം ചൂണ്ടൻ വള്ളങ്ങളുടെ നാടാണ് കേരളം. മിഥുന മാസത്തിലെ മൂലം നാളിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ചമ്പക്കുളം വള്ളംകളിയോടെയാണ് കേരളത്തിലെ വള്ളംകളികാലത്തിന് തുടക്കമാകുന്നത്
better view in large size
എന്നാൽ മറ്റു മത്സരങ്ങളെപ്പോലെ ആഘോഷത്തിന്റെ മാത്രമായുള്ള മത്സരമല്ല ചമ്പക്കുളത്തേത്, മറിച്ച് ഒരു ആചാരത്തിന്റേയും ചരിത്രത്തിന്റെയും പിന്തുടർച്ചയുള്ള പാരമ്പര്യം വിളിച്ചോതുന്നതും കൂടിയാണ് ജലരാജാക്കന്മാരുടെ ഈ അങ്കം.
ഇപ്പോഴത്തെ അമ്പലപ്പുഴ, കുട്ടനാട് താലൂക്കുകൾ ചേർന്ന ഭാഗം പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ചെമ്പകശ്ശേരി രാജ്യം എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. തലസ്ഥാനം അമ്പലപ്പുഴ. ഭരിച്ചിരുന്നത് ‘ദേവനാരായണൻ’ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുള്ള ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവ്.
കോട്ടയം കുടമാളൂർ ചെമ്പകശേരി ഇല്ലത്തെ ബ്രാഹ്മണ ബാലൻ കർമ്മം കൊണ്ട് ക്ഷത്രിയനായി അമ്പലപ്പുഴ രാജ്യം ഭരിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തെക്കുവശത്തുള്ള കൊട്ടാരമായിരുന്നു രാജധാനി. മുപ്പതിനായിരത്തോളം കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ചെമ്പകശ്ശേരി രാജ്യത്തിന്റെ സേനാ നായകന്മാരായി ചമ്പക്കുളം വെള്ളൂർ കേരളൻ വാസുദേവൻ എന്ന സ്ഥാനപ്പേരുള്ള വെള്ളൂർ കുറുപ്പ്, നെടുമുടി മാത്തൂർ പണിക്കർ എന്നിവരായിരുന്നു.
അമ്പലപ്പുഴ മഹാക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ച് വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ടിക്കാനായി തമ്പുരാന്റെ തന്ത്രിയായിരുന്ന കുടമാളൂർ കുറ്റിയക്കോൽ നമ്പൂതിരി വിഗ്രഹം കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ പൂജാരിയായിരുന്ന അമ്പലപ്പുഴ പുതുമന നമ്പൂതിരി, വിഗ്രഹത്തിൽ തവളയുണ്ടന്നും പ്രതിഷ്ടിക്കാൻ യോഗ്യമല്ലന്നും പറഞ്ഞു. അന്നു മുതൽ പുതുമനയ്ക്ക് തന്ത്രം കൊടുപ്പിച്ച് തന്ത്രിയായി അവരോധിച്ചു. ചങ്ങനാശ്ശേരിക്കു വടക്കുള്ള കുറിച്ചി ക്ഷേത്രത്തിലെ ശ്രീകൃഷ്ണ വിഗ്രഹം ലക്ഷണയുക്തമാണന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ തമ്പുരാന്റെ ആൾക്കാർ ചെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ മനസില്ലാ മനസ്സോടെ വിഗ്രങ്ങൾ നൽകി. അതല്ല ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയോ മോഷ്ടിച്ചോ എടുക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്. (എന്നാൽ അങ്ങിനെ കൊണ്ടുവന്നതാണങ്കിൽ പ്രതിഷ്ടയ്ക്ക് യോഗ്യമായിരിക്കില്ലന്നും അതുകൊണ്ട് അർദ്ധമനസ്സോടെ കുറിച്ചിക്കാർ നൽകിയതാണ് ശരി എന്ന് ഈ വിഷയത്തിൽ ഗവേഷണം നടത്തിയ അശ്വതി തിരുനാൾ സാവിത്രീഭായിത്തമ്പുരാട്ടിയുടെ കുറിപ്പിലുണ്ട്.)
കൊമ്പു-കുഴൽ വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി ജയഭേരിയോടു കൂടി കുറിച്ചിയിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ശ്രീകൃഷ്ന വിഗ്രഹം വള്ളത്തിൽ എടുത്തു വച്ച് വഞ്ചിപ്പാട്ടിന്റേയും വാദ്യഘോഷങ്ങളുടേയും അകമ്പറ്റിയോടെ അമ്പലപ്പുഴക്കു തിരിച്ചു. രാത്രിയായതിനാൽ ചമ്പക്കുളത്തു വന്നപ്പോൾ നദിയുടെ തെക്കുഭാഗത്തുള്ള മഠത്തിൽ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിൽ എടുത്തു വച്ചു. പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ നാനാ ജാതിമതസ്ഥരുടെ അകമ്പോടുകൂടി അമ്പലപ്പുഴ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു തിരിച്ച ജലഘോഷയാത്രയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് ചമ്പക്കുളത്തെ പ്രമുഖ കാത്തോലിക്കാ കുടുംബമായ മാപ്പിളശേരി തറവാട്ടുകാരായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ഹൈന്ദവ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പിന്തുടർച്ചയായുള്ള ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങൾ ഇന്നും അഭിമാനത്തോടുകൂടി പരിപാലിച്ചു വരുന്ന സാത്വിക കുടുംബക്കാരാണ് മാപ്പിളശേരിക്കാർ. ഇടിത്തീയിൽ നിന്നു ലഭിച്ച തീനാളം ഇന്നും മാപ്പിളശേരി തറവാട്ടിലെ നിലവറയിൽ കിടാവിളക്കായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ചമ്പക്കുളം വള്ളംകളിയിൽ ഈ കുടുംബത്തിനും കല്ലൂര്കാട് ഫെറോനാ ദേവാലയത്തിനും ഏറെ പ്രാധാന്യമാണുള്ളത്.
ചമ്പക്കുളം കല്ലൂര്കാട് ഫെറോനാ ദേവാലയം
ചമ്പക്കുളം കല്ലൂര്കാട് ഫെറോനാ ദേവാലയം
ഏറെയും തടികൊണ്ടുള്ള പണികളാണ് ഈ ദേവാലയത്തിന്റെ പ്രതേകത. ഇതിനാവശ്യമായ സ്ഥലവും തടിയും ചെമ്പകശേരി രാജാവു നല്കിയതാണ് എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ആ സഹകരണത്തിന്റെ പിന്തുടര്ച്ചയവണം ഇന്നും എല്ലാവര്ഷവും ചമ്പക്കുളം ജലോത്സവത്തിന് ആരംഭം കുറിക്കുന്നത് കല്ലൂര്ക്കാട് പള്ളിയില് നിന്നും കൊണ്ടുവരുന്ന കൊടിയുമുയര്ത്തി, വെടിയും ( കതിന) യും മുഴങ്ങുന്നതോടെയാണ്. ഇതൊക്കെ മലയാള നാട്ടില് എന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട - മതമൈത്രി എന്ന ഒറ്റവാക്കിനേക്കാളുപരി - മഹത്തായ സംസ്കാരത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള് തന്നെയാണ്.
better view in large size
അമ്പലപ്പുഴ ക്ഷേത്രക്കടവിൽ എത്തിയ വിഗ്രഹം കടിയക്കോൽ നമ്പൂതിരിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പുതുമന നമ്പൂതിരി ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ടിച്ചു. മിഥുന മാസത്തിലെ മൂലം നക്ഷത്രത്തിൽ നടന്ന ഈ പ്രതിഷ്ടാകർമ്മത്തിന്റെ ഓർമ്മ പുതുക്കലായാണ് എല്ലാ വർഷവും അതേ ദിവസം ചമ്പക്കുളത്തു നടന്നു വരുന്ന വള്ളംകളി.
ക്രമേണ ഈ വള്ളം കളിക്ക് മത്സര സ്വഭാവം കൈവന്നു. ചുണ്ടൻ, വെപ്പ്, ഇരുട്ടുകുത്തി, ഓടി,ചുരുളൻ തുടങ്ങിയ വിവിധതരം മത്സര വള്ളങ്ങളാനുള്ളത്. അഴകും വലിപ്പവും വേഗതയും ആളെണ്ണവും കൊണ്ട് മുമ്പന്തിയിൽ നില്ക്കുന്നത് ചുണ്ടൻ വള്ളങ്ങളാണ്. വിജയിയാകുന്ന വള്ളത്തിന് രാജാവിന്റെ ഓർമ്മക്കായി നൽകുന്ന രാജപ്രമുഖൻ ട്രോഫി ലഭിക്കും. വള്ളംകളി പ്രേമികളുടെ ആവേശങ്ങൾക്ക് തിരികൊളുത്തിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു വരുന്ന പുന്നമടക്കായലിലെ നെഹ്രുട്രോഫി, തിരുവോണനാളിലെ നീരേറ്റുപുറം വള്ളംകളി, മാന്നാർ മഹാത്മാ, മൂന്നു ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പായിപ്പാട് വള്ളംകളി, കുമരകം, എറണാകുളത്തെ ഇന്ദിരാഗാന്ധി ബോട്ട് റേസ്, ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആറന്മുള വള്ളംകളി തുടങ്ങി അനവധി ജലമാമാങ്കങ്ങൾക്കുള്ള കേളികൊട്ടാണ് ജൂൺ 19ന് ചമ്പക്കുളത്തു നടക്കുന്നത്
KERALA CLICKS | കേരള ക്ലിക്സ്
Wednesday, December 19, 2007
ആനപ്പാച്ചന്
ചെറുപ്പത്തില് ഒരല്ഭുതമായിരുന്നു ആനപ്പാച്ചനെന്ന് എല്ലാവരും കളിയാക്കി വിളിക്കുന്ന കുടിലിലെ രാജുച്ചായന്. എല്ല്ലാവരും രണ്ടുകാലില് നടക്കുമ്പോള് രാജുച്ചായന് നാലു കാലില് നടക്കും. എല്ലാവരും കൈയും കാലുമിട്ടടിച്ച് മണിമലയാറ്റില് നീന്തുമ്പോള് രാജുച്ചായന് ശവാസനത്തില് പള്ളിക്കൂടക്കടവു മുതല് കോടിക്കവളവു വരെ അനാങ്ങാതെ കിടന്ന് ഒഴുകും. മണല് വള്ളക്കാരും മീന് വള്ളക്കാരും മുളകൊണ്ടു കുത്തി അകത്തിയ ചരിത്രം വരെയുണ്ട്. രാജൂ ബിഡി വലിക്കുന്നതു കാണുന്നതും പ്രത്യേകതയാണ്, ഗിത്താറെന്നു വാരിക്കടന് കളിയാക്കി ( ഇട്ക്ക് അകന്നു നിന്ന് ഞങ്ങളും) വിളിക്കുന്ന ഊന്നു വടികള് രണ്ടു കക്ഷത്തിലും ഫിറ്റു ചെയ്ത് കുറുങ്കാലില് നില്ക്കുന്ന കമലാഹാസന് സ്റ്റൈലില് നിന്ന് ലോകത്തെ ആകെ നോക്കി ആഞ്ഞുള്ള വലിക്ക് ഒരു വെല്ലുവിളിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു എന്ന് ഏറെ മുതിര്ന്നു കഴിഞ്ഞേ മനസ്സിലായുള്ളൂ. മുട്ടിനു താഴെ ഇസഡ് ആകൃതിയില് വളഞ്ഞു നിന്ന കാലുകള് നീന്താനും മരം കയറാനും രാജൂച്ചായന് മറ്റു മനുഷ്യരേക്കാള് അനായാസ്യത നല്കി. തിരുവോണത്തിന്റന്നു പുലര്ച്ചെ നാലു മണിക്കു തുടങ്ങുന്ന അത്തപ്പൂമാറ്റ് എന്ന ചടങ്ങിന് ആര്പ്പോ വിളിക്കാന് രാജൂ മുന്പിലുണ്ടാവും. ഒറ്റക്കൊമ്പാ കുടവയറാ എന്നു തുടങ്ങുന്ന പാട്ടിന്റെ വരികള് പാടിത്തരുന്ന പരമന് നായരേക്കാള് തിട്ടം രാജുച്ചായനായിരുന്നു. ഏഴരക്ക് തോമ്പില്പ്പടിക്കല് പൂമാറ്റവസാനിക്കുമ്പോള് രണ്ടോ മൂന്നോ കുട്ട നിറയെക്കിട്ടിയ പൂവടയ്ക്കുള്ള അടിയാവും. അവിടെയും രാജുച്ചായനും വാരിക്കടനുമാണ് മുഖ്യ എതിരാളികള്. പൊക്കിയെടുത്ത് മണിമലയാറ്റിലേക്കിട്ട ചരിത്രം വരെയുണ്ട്. തവളപോലെ നീന്തിക്കയറി വീണ്ടും ഗിത്താറെടുക്കും ചീട്ടുകളുക്കും കുടുകുടു കളിക്കും രാജുച്ചായനെ ആര്ക്കും തോല്പിക്കാനാവില്ല.
ഏറെ മുതിര്ന്നു കഴിഞ്ഞാണ് ആനപ്പാച്ചനെന്ന് ഒരു വികലാംഗതയെയാണ് പരിഹസിച്ചിരുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിന്ഞ്ഞത്. അതുവരെയും അതൊരഭിമാനമായി കൊണ്ടു നടന്ന രാജുച്ചായന് ഒരു വിവാഹ ആലോചന വന്നപ്പോള് സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ എതിര്പ്പ് ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കാന് പറ്റിയില്ല. ഒരോലത്തുണ്ടു കിടപ്പാടത്തിന് മറ്റൊരവകാശിയേക്കൂടി ഉള്ക്കൊള്ളാന് അനുവദിക്കാത്ത സ്വാര്ത്ഥതയായിരുന്നു അതിന്റെ പിന്നിലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും രാജുച്ചായന് ഏറെ രോഗിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ തലമുറയിലെ സുഹൃത്തുക്കളെ ഏറെ സ്നേഹത്തൊടേ മാത്രം കാണാന് പഠിച്ചിരുന്ന രാജുച്ചായന് തന്റെ പരിമിതികളുള്ള ശരീരം കൊണ്ട് എന്തു പരസഹായത്തിനും എപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരുന്നു. അവധിക്കു വരുമ്പോള് ഒരു പായ്ക്കറ്റ് സിഗ്ഗരട്ട് (555) കിട്ടിയാല് അതില്പ്പരം ഒരു സന്തോഷം രാജുച്ചായനില്ലായിരുന്നു. അവസാന ശ്വാസം പോലും വലിക്കാനനുവദിക്കാതെയാണ് രാജുച്ചായന് ഈ ലോകത്തോടു വിട പറഞ്ഞത് എന്നു പറഞ്ഞു കേള്ക്കുന്നു.
ഏറെ മുതിര്ന്നു കഴിഞ്ഞാണ് ആനപ്പാച്ചനെന്ന് ഒരു വികലാംഗതയെയാണ് പരിഹസിച്ചിരുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിന്ഞ്ഞത്. അതുവരെയും അതൊരഭിമാനമായി കൊണ്ടു നടന്ന രാജുച്ചായന് ഒരു വിവാഹ ആലോചന വന്നപ്പോള് സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ എതിര്പ്പ് ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കാന് പറ്റിയില്ല. ഒരോലത്തുണ്ടു കിടപ്പാടത്തിന് മറ്റൊരവകാശിയേക്കൂടി ഉള്ക്കൊള്ളാന് അനുവദിക്കാത്ത സ്വാര്ത്ഥതയായിരുന്നു അതിന്റെ പിന്നിലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും രാജുച്ചായന് ഏറെ രോഗിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ തലമുറയിലെ സുഹൃത്തുക്കളെ ഏറെ സ്നേഹത്തൊടേ മാത്രം കാണാന് പഠിച്ചിരുന്ന രാജുച്ചായന് തന്റെ പരിമിതികളുള്ള ശരീരം കൊണ്ട് എന്തു പരസഹായത്തിനും എപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരുന്നു. അവധിക്കു വരുമ്പോള് ഒരു പായ്ക്കറ്റ് സിഗ്ഗരട്ട് (555) കിട്ടിയാല് അതില്പ്പരം ഒരു സന്തോഷം രാജുച്ചായനില്ലായിരുന്നു. അവസാന ശ്വാസം പോലും വലിക്കാനനുവദിക്കാതെയാണ് രാജുച്ചായന് ഈ ലോകത്തോടു വിട പറഞ്ഞത് എന്നു പറഞ്ഞു കേള്ക്കുന്നു.
Tuesday, September 18, 2007
കളിവള്ളം
കളിവള്ളം
ഓളപ്പരപ്പില് ആടിക്കിടക്കും
വാശിയിലാവുമ്പോള് വെള്ളം കീറിമുറിച്ച് കുതിക്കും
അമരമുണ്ട്, തലയുണ്ട്, വാലില്ല (അതുകൊണ്ട് വാലാട്ടാതിരിക്കാം)
അമരക്കാരന് കുത്തിയെറിയാം
അണിയക്കാരന് വാരിപ്പിടിക്കാം
തുഴക്കുത്തിനൊത്ത് കുതിച്ചു ചാടും
തുഴക്കാരൊഴിയുമ്പോള് കിതച്ചു വീഴും
അണിയങ്ങളൊഴിയും
ആടകളഴിക്കും
പിന്നെ
ഒരുനാലുകാലോലപ്പുര്ക്കു കീഴി
ല്മെഴുക്കുപുരട്ടി കാഴ്ച വസ്തു
പുനര്ജ്ജനിക്കായ്
ഓളപ്പരപ്പില് ആടിക്കിടക്കും
വാശിയിലാവുമ്പോള് വെള്ളം കീറിമുറിച്ച് കുതിക്കും
അമരമുണ്ട്, തലയുണ്ട്, വാലില്ല (അതുകൊണ്ട് വാലാട്ടാതിരിക്കാം)
അമരക്കാരന് കുത്തിയെറിയാം
അണിയക്കാരന് വാരിപ്പിടിക്കാം
തുഴക്കുത്തിനൊത്ത് കുതിച്ചു ചാടും
തുഴക്കാരൊഴിയുമ്പോള് കിതച്ചു വീഴും
അണിയങ്ങളൊഴിയും
ആടകളഴിക്കും
പിന്നെ
ഒരുനാലുകാലോലപ്പുര്ക്കു കീഴി
ല്മെഴുക്കുപുരട്ടി കാഴ്ച വസ്തു
പുനര്ജ്ജനിക്കായ്
Tuesday, January 2, 2007
കുട്ടനാടന്
ഞാന് ചിത്തിര തിരുനാള്
ഒരു നാളിലെന്തിരിക്കുന്നു.
എന്തെങ്കിലുമുണ്ടായിരിക്കും - അല്ലെങ്കില്
ഒരു വെറും നാളു തിരുനാളാകുമോ?
തിരുനാളാവണമെങ്കില് ഒരു രാജ്യമെങ്കിലും
സ്വന്തമായി വേണമായിരിക്കും
എനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളത് വെറുമൊരു
സാമ്രാജ്യം മാത്രമാണ്
സ്വപനത്തിന്റേതായത്
ഒരു നാളിലെന്തിരിക്കുന്നു.
എന്തെങ്കിലുമുണ്ടായിരിക്കും - അല്ലെങ്കില്
ഒരു വെറും നാളു തിരുനാളാകുമോ?
തിരുനാളാവണമെങ്കില് ഒരു രാജ്യമെങ്കിലും
സ്വന്തമായി വേണമായിരിക്കും
എനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളത് വെറുമൊരു
സാമ്രാജ്യം മാത്രമാണ്
സ്വപനത്തിന്റേതായത്
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
